‘Once Upon a Time in Anatolia’ is the first masterpiece of 2012

‘Once Upon a Time in Anatolia’ is the first masterpiece of 2012

• 0
  inShare
• digg
• Email
• CevherShare

'Once Upon a Time in Anatolia' -- Photo courtesy of Cinema Guild

Once Upon a Time in Anatolia, which recently opened at New York City’s Film Forum, is an effective police procedural that examines the lengthy process of finding the bad guys, believing in the good guys and turning our expectations completely on their head. The Turkish-language film, directed by Nuri Bilge Ceylan, is an expert character study of a group of men with differing opinions of justice and judgment.

In today’s age of Criminal Minds, Law & Order, CSI and their various offshoots, it’s hard to believe that an original police procedural is still possible. Too often the sub-genre has been regimented and standardized into cliche plot occurrences: the dead body on the pavement, the skeptical police investigator, the line of crime scene tape, maybe a pesky journalist asking a few heated questions. We’ve seen it all time and time again, and, for the most part, the term “police procedural” is a death knell, a stamp of rigid formality.

Once Upon a Time in Anatolia is anything but typical. As it follows the travails of a police commissioner, prosecutor, doctor and murder suspect through one night and early morning, all aspects of true police work are on display. There are lengthy conversations about important and not-so-important topics. The characters laugh and cry, always cognizant of the fact that they have been tasked with a difficult job that routinely deals in death and despair. These guys don’t discover a corpse with resignation. They are affected by their findings; they sometimes cannot control their emotions. This is not cinematic bloodshed; it’s real and it hurts.

Because the movie focuses on a crime from a much more realistic perspective, there are also times when the proceedings grow dull. However, it oddly all fits together. These characters have been toiling away for years at their job; occasionally, they are victims of boredom. At 157 minutes, Ceylan’s film includes the full gamut of lows and highs of a police case.

Firat Tanisu in 'Once Upon a Time in Anatolia' -- Photo courtesy of Cinema Guild

The central plot of the story — and the particulars of the crime — are immaterial. Not much is learned throughout the entire movie. We know that the police officials are transporting a criminal around the rolling hills of Anatolia in search of a buried body. The suspect was drunk when the murder took place and can’t remember exactly where he did his nasty deed. This leads the police on a wild goose chase not to stop any future crime from occurring, but simply to put an exclamation point on a murder that has already taken place. This gives the entire story an “aftermath” feel, as if the prosecutor and company are already conceding that they are too late.

With a light story that meanders to an end, the characters need to be engaging to hold our interest. Thankfully, the characters are interesting, and the assembled actors are top quality. Muhammet Uzuner as Doctor Cemal, Yilmaz Erdogan as Commisar Naci, Taner Birsel as Prosecutor Nusret and Ahmet Mumtaz Taylan as the driver Arab Ali are all distinct, yet seem cut from the same thread. In their conversations, they reveal a great deal about their past sins and their present predicaments. The prosecutor and doctor, in particular, become our two focal points. The man of medicine is a studious, contemplative person, while the man of law can’t help having feelings of anguish over the loss of a loved one. Together, the men weave their way through therapeutic back-and-froths that advance their characters and seem to heal some wounds.

The most memorable aspect of Once Upon a Time in Anatolia is Ceylan’s direction and Gokhan Tiryaki’s exquisite photography. The shadows and lighting over the hilly landscapes all come to life, creating pastoral images that seem painted on a canvas. The countryside of Turkey has never looked more desperate or forlorn — two qualities that seem fitting for the men who populate its folds.

By John Soltes / Publisher / John@HollywoodSoapbox.com

• Once Upon a Time in Anatolia

• 2012

• Directed by Nuri Bilge Ceylan

• Written by Ercan Kesal, Ebru Ceylan and Nuri Bilge Ceylan

• Starring Muhammet Uzuner, Yilmaz Erdogan, Taner Birsel, Ahmet Mumtaz Taylan, Firat Tanis and Ercan Kesal

• Running time: 157 minutes

• Rating: 

Review | Once Upon a Time In Anatolia by Manohla Dargis

MOVIE REVIEW

Once Upon a Time In Anatolia

NYT Critics' Pick

Cinema Guild

A scene from "Once Upon a Time in Anatolia."

One Search for a Body, Another for Meaning

By MANOHLA DARGIS

Published: January 3, 2012

A metaphysical road movie about life, death and the limits of knowledge, “Once Upon a Time in Anatolia” has arrived just in time to cure the adult filmgoer blues. It was directed by the Turkish filmmaker Nuri Bilge Ceylan, whose earlier movies include “Distant”and “Three Monkeys” and who in recent years has emerged as one of the consistently most exciting directors on the international scene. His latest, which shared the grand prize at the 2011 Cannes Film Festival, takes the unassuming form of a police investigation that, as miles and words mount, evolves into a plangent, visually stunning meditation on what it is to be human.

The story is direct, if the journey less so. A man has been murdered, and a small battalion — a doctor, a prosecutor, a few policemen, several soldiers, diggers with shovels and a transcriber with a laptop — has invaded the countryside with the suspect to dig up the body. The trouble is that the accused, Kenan (Firat Tanis), claims to have been drunk when he committed the murder and can’t remember where he buried the body. And so off the men go in two cars and a Jeep, driving up and down the sensuous, rolling hills of Anatolia, the enormous peninsula that constitutes most of Turkey and which the ancient Greeks called the land of the rising sun.

The sun has nearly set when the men first appear en masse, pulling into a turn in the dirt road where a solitary young tree pierces the parched amber landscape like a shot arrow. Making the most of his wide-screen frame — a format made for landscapes like these and filmmakers as sensitive as this one — Mr. Ceylan initially keeps his distance from the characters by showing them in extreme long shot, a vantage that accentuates how small they are in relation to the wide world enveloping them. This is the first in a series of stops that the men will make as, again and again, they look for the body in a search that reveals far more about the living than about the dead.

Mr. Ceylan soon cuts in for a closer look as he turns his brilliant eye for landscape to the gaunt and rounded, pitted and smoothed faces of his travelers. Much like the stopovers during the search when the men clamber out of their vehicles, these faces — including those of the doctor, Cemal (Muhammet Uzuner), and the prosecutor, Nusret (Taner Birsel) — are effectively narrative layovers, breaks in the larger journey. There’s a murder at the story’s center, but as one after another face fills the frame, a tear violently trembling in one man’s eye while the memory of a dead wife hovers in another man’s look, it becomes evident that the greater mystery here is of existence itself.

The title of “Once Upon a Time in Anatolia” suggests the work of Sergio Leone, including most obviously Leone’s 1968 masterpiece, “Once Upon a Time in the West.” I don’t want to make strong claims about the influence of that or any other Leone film on “Anatolia,” though the twinned landscapes of this movie’s natural vistas and the ugly beauty of its fantastic faces evoke Leone. (More than a few of Mr. Ceylan’s actors could outgargoyle Leone performers like Jack Elam.) Yet, like most westerns, “Once Upon a Time in Anatolia” is, among other things, an examination of violence and masculinity, one in which women remain critical if largely off-screen figures, silent if never truly mute.

Mr. Ceylan doesn’t trumpet his ideas, but lets them quietly surface, often through the stories that the men tell one another and that at times take the form of parables. In one, a driver, Arab Ali (Ahmet Mumtaz Taylan), tells the doctor how he likes to drive to the countryside for target practice, just to let off some steam. Enveloped in darkness, the wind rising like sighs, Arab Ali at first registers as a somewhat buffoonish, borderline-dangerous character whose Hobbesian worldview (it’s shoot or be shot) is a reminder that this is, after all, a search for a murdered man. Yet, like the doctor, the prosecutor and the police chief, Naci (Yilmaz Erdogan), Arab Ali proves more complex than he seems because his words are those of a man puzzling through the meaning of life.

Words can fail the men, whose stories of lost wives and other ghosts drench the movie in an acute sense of loss, one that is offset by the effulgence of the natural world, a gift that none seem to see. The dead haunt “Once Upon a Time in Anatolia,” but so does beauty. At one point, after several futile attempts to find the body, the men drive to a village. There they are greeted by its leader, or mukhtar (Ercan Kesal), who, amid a hospitable meal, tells the travelers that the town needs a new morgue. Most of the young people have left, he says, and when an old villager dies, they beg to see the dead one last time, holding onto a past that fills them with longing. And then the mukhtar’s beautiful daughter joins the men, her face bathed in a light that until then has eluded them.

ONCE UPON A TIME IN ANATOLIA

Opens on Wednesday in Manhattan.

Directed by Nuri Bilge Ceylan; written by Ercan Kesal, Ebru Ceylan and Nuri Bilge Ceylan; director of photography, Gokhan Tiryaki; edited by Bora Goksingol and Nuri Bilge Ceylan; art direction by Dilek Yapkuoz Ayaztuna; produced by Zeynep Ozbatur Atakan; released by the Cinema Guild. At Film Forum, 209 West Houston Street, west of Avenue of the Americas, South Village. In Turkish, with English subtitles. Running time: 2 hours 37 minutes. This film is not rated.

WITH: Muhammet Uzuner (Doctor Cemal), Yilmaz Erdogan (Commissar Naci), Taner Birsel (Prosecutor Nusret), Ahmet Mumtaz Taylan (Driver Arab Ali), Firat Tanis (Suspect Kenan) and Ercan Kesal (Mukhtar)
.

Will World End Before or After Festival Does?

By STEPHEN HOLDEN Published: October 4, 2011


The opportunity to see two intimidating landmarks — “Once Upon a Time in Anatolia” and “The Turin Horse” — is reason enough for any filmgoer with more than a passing interest in the evolution of world cinema to be grateful for the platform of the New York Film Festival. Because the chances that either movie will soon be coming to a theater near you, as they say, are next to nil, the best time to see them may be at Alice Tully Hall in the coming week...


 “Once Upon a Time in Anatolia” begins with the haunting image of a three-car caravan, viewed from afar, as it winds its way through the Turkish countryside in the dead of night. The weary travelers include policemen, a prosecutor, a doctor, grave diggers and a confessed murder suspect taking the search party to his victim’s burial site, which he has difficulty finding.


The main characters — a whimsical prosecutor (Taner Birsel), a misanthropic police chief (Yilmaz Erdogan) and the doctor (Muhammet Uzuner) — each occupy a different moral universe, with the doctor, a Chekhovian figure, the story’s moral fulcrum. Flecked with magical realist touches and a sense of the supernatural, the film takes no shortcuts as its characters discharge their laborious and depressing duties. The autopsy of the corpse concludes the film’s sorrowful, unblinking dissection of the human condition. This third film by Mr. Ceylan to be showcased at the festival, following “Distant” in 2002 and “Climates,” in 2006, “Once Upon a Time in Anatolia” is, in a word, great.

Emek Cinema | An Argument (Turkish)

EMEK'İ 20 YILDIR YIKMAYA ÇALIŞIYORLAR  22.12.2011 16:41 Siyad üyesi Olkan Özyurt, Emek Sineması’nın 20 yıldır süren yıkım girişimleri serüvenini yazdı Emek Sineması’nın yıkım girişimleri 20 yıllık bir serüven. Bu serüven de kamuoyunun bilmediği o kadar çok olay var ki… Özellikle son 10 yıldır kapalı kapılar arkasında Emek’i yıkmak için ne kadar çok insan çaba sarf etmiş akıl alır gibi değil!Bu yazı, kamuya ait bir yapının, menşei belli olmayan bir sermaye grubuna, sinsice peşkeş çekme; yani devletin, ‘korunması gerekli kültür varlığı’ olduğu yürürlükte olan kanunlar ve kurul kararlarıyla tescil edilmiş Emek Sineması'nın, yıkılıp yerine AVM yapma girişiminin öyküsüdür... Yazıda bu sinsi girişimin aktörleri olarak bakan, belediye başkanı gibi kamu adına yetki kullanma görevi için bizlerden oy talep eden kimi seçilmişlerin, mimarların, akademisyenlerin, hukukçuların, üniversitelerin ismine rastlayacaksınız. Onları böylesi bir karanlık girişime iten motivasyonun ne olduğuyla ilgili hiçbir fikrimiz yok. Ama biliyoruz ki 'memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. ' Malum Emek Sineması yıkılmak isteniyor ve bu yıkım için de türlü kılıflar uyduruluyor. Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, Beyoğlu Belediye Başkanı Ahmet Misbah Demircan, "Yıkım yok restorasyon var" diyerek kamuoyunun zekasını hafife alan açıklamalar yapıyor. Ama iki yıldır ortaya çıkıp da uzun uzadıya bütün süreci, büyük bir dürüstlük ve şeffaflık içerisinde anlatamıyorlar. Çünkü gerçek bambaşka ve güneş de asla balçıkla sıvanamıyor. Biz de kamuoyundan saklanan bu gerçeğin peşine düşüyoruz. Bilindiği üzere Emek Sineması, Sosyal Güvenlik Kurumu'na (SGK) yani kamuya ait. Emek Sineması'nın da içinde bulunduğu Cercle D'Orient Kompleksi, 1976'da Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu'nun kararı ile korunması gereken kültür varlığı olarak tescil ediliyor. 1991'de İstanbul 1. No’lu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu da bu Cercle D'Orient Kompleksi ve Emek Sineması'na, ancak iç ve dış görünümlerini bozmamak kaydıyla müdahale edilebileceğini hükme bağlıyor. Yine aynı kurul, 1993'te Cercle D'Orient Kompleksi'ni de kapsayan bölgeyi Kentsel Sit Alanı ilan ediyor. Böylece Emek ve Cercle D'Orient Kompleksi tam teşekküllü bir şekilde korumaya alınıyor. Ama 1993'te, bu korumaya rağmen ilginç bir girişim söz konusu. O yıllardaki adıyla Emekli Sandığı olan Cercle D'Orient Kompeksi'nin ve Emek Sineması'nın mülk sahibi kurum, var olan kiracılarıyla yeni sözleşme imzalamak yerine bir ihaleye çıkarak 'yap işlet devret' modeliyle kompleksi 25 yıllığına Kamer İnşaat'a kiralıyor. Emekli Sandığı ve Kamer İnşaat arasında tuhaf bir kira sözleşmesi imzalanıyor. Sözleşmeye göre Kamer İnşaat, bu alanda 113 milyar TL'lik (şimdiki değerle 113 bin TL'ye) bir restorasyon yapacak ve bu alana 3 katlı otoparkı olan bir AVM inşa edecek. Karşılığında da Emekli Sandığı'na ayda 330 milyon TL (330 TL) kira verecek. Dönemin Maliye Bakanı İsmet Atilla, 'Cerce D'Orient Kompleksi'nin daha iyi bir görünüme kavuşması ve Emekli Sandığı için rantabl bir tesis haline getirilmesi için' böyle bir yöntem seçildiğini söylüyor. Kamer İnşaat'ın sahibi Veysel Tosun ise, gerçek niyetini de ele veren ve bize de çok tanıdık gelen bir açıklama yapıyor o yıllarda: "Bu proje bittiğinde herkes bize teşekkür edecek. Beyoğlu'nun çehresini değiştireceğiz. Tabi ki bu projeden para kazanacağız. Kimse babasının hayrına böyle bir işe kalkışmaz." Şimdiki gibi bir hukuk mücadelesi başlıyor, kamuoyu tepkisi gün be gün artıyor. O dönemin milletvekillerinden Bülent Akarcalı da Maliye Bakanlığı'na konuyla ilgili bir soru önergesi veriyor. Akarcalı aldığı cevap karşında şaşırıyor: Bu ihalenin peşkeş çekme olduğuna vurgu yaparak "Bu ihaleyi böylesi avantajlı bir şekilde vermenin sorumluluğunu yüklenenler, o kadar büyük bir nema elde etmiş olmalı ki, sorumluluğu taşıma riskini almışlar" diyor. Kamer İnşaat'ın otoparklı restorasyon projesi, pek tabii koruma kurullarından onay almıyor. Hatta 1999'da İstanbul 2. İdare Mahkemesi, projeyi 'kamu yararı ve koruma ilkelerine uygun görülmediği' için iptal ediyor. Böylece Emek ilk yıkım tehlikesini atlatıyor. Emek'in kurtulduğu düşünülerek, kamuouyu ve ‘Emekseverler’ rahat bir nefes alıp, sinemada film izlemeye devam ederken, Emek'in yıkılabilmesi ve Cercle D'Orient Kompleksi'nin bir AVM'ye dönüştürülmesi için yasal bütün düzenlemeler gizliden gizliye yapılıyor. 2005'te Ak Parti hükümeti, bu tür tarihi ve kültürel alanların ve yapıların dokunulmazlığını yok edecek, 5366 sayılı Yıpranan Tarihi ve Kültürel Taşınmaz Varlıkların Yenilenerek Korunması ve Yaşatılması adlı bir kanun çıkarıyor. 2006'da ise Ak Parti hükümetinin Bakanlar Kurulu Cercle D'Orient Kompleksi'nin de yer aldığı Beyoğlu ve çevresini Yenileme Alanı ilan ediyor. Bu aynı alanın Kentsel Sit Alanı kararının iptali anlamına geliyor. Böylece Emek Sinema gibi korumalı bina ve bölgeler 'yenilenerek koruma' bahanesi altında inşaat alanları haline getiriliyor. 2009'da ise Emek ve Cercle D'Orient Kompleksi'nin kaderiyle ilgili kamuoyundan gizli alınan kararlar yoğunlaşıyor. Mülk sahibi Sosyal Güvenlik Kurumu, içeriği bilinmeyen bir sözleşme ile yeniden Kamer İnşaat'a Cercle D'Orient Kompleksi'ni kiralıyor. Hatta Kültür ve Turizm Bakanlığı'na onay için başvuruyor. "Emek'in yıkılması söz konusu değil" diyen Kültür Bakanı Ertuğrul Günay'ın oluru ile onay veriliyor. Kamer İnşaat da bu alanda kurulacak AVM için yeniden çalışmaya başlıyor. Kapalı kapılar ardında yaşanan bir başka gelişme ise Beyoğlu Belediyesi'nin hazırladığı Emek Sineması'nın yıkımını öngören Yeşilçam Sokak Sürdürülebilir Kentsel Gelişim ve Yenileme Projesi. Proje ortakları kimler dersiniz? Sosyal Güvenlik Kurumu, Kültür ve Turizm Bakanlığı, Beyoğlu Belediyesi, İstanbul Büyükşehir Belediyesi, İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı. Bu proje 10 Ekim 2009'da Kültür ve Turizm Bakanlığı İstanbul Yenileme Alanları Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu tarafından prensipte onaylanıyor. Burada bir detay, dördü mimar sekiz kişilik kurula ilk proje geldiğinde kurul üyeleri önce 'olmaz böyle saçma şey' dese de sonra nedense fikir değiştirip projeye onay veriyor. Sonrası ise aşağıda kamuoyunun da bildiği süreç yaşanıyor. Kronolojik sırayla veriyoruz. 24 Ekim 2009: Mars Entertainment Group CEO'su Muzaffer Yıldırım Emek'in işletmesine talip olduklarını açıkladı. İşletmeyi devraldıklarında sinemanın şartlarını iyileştirmek üzere restorasyon çalışmaları yapacaklarını, Emek'i Emek yapan özelliklere dokunmayacaklarını söyledi. 26 Ekim 2009: Emek Sineması filmekimi'nden sonra restore edileceği söylenerek kapatıldı. 25 Aralık 2009: Mimarlar Odası'nda Mücella Yapıcı, Emek Sineması'nın yıkılıp birebir kopyasının, yapılacak AVM'nin üst katına inşa edileceğini, bunun Süleymaniye Camii'ni yıkıp yeniden inşa etmekle eşdeğer olduğunu açıkladı. 29 Aralık 2009: Emek Sineması'nın yıkılacağı duyumları üzerine Atilla Dorsay, Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay'la konuştuğunu ve Günay'ın kendisine güvence verip 'Emek Sineması'na asla dokunulmayacak ve bu salon, nisan ayındaki festivale (İstanbul Film Festivali) yetişecek' dediğini yazdı. 8 Mart 2010: İstanbul Teknik Üniversitesi, kimsenin bilemediği bir teknik rapor hazırlıyor. Ne hikmetse bu raporu, Emek'i yıkmak isteyenler görüyor. Ve Emek zaten yıkılıyor gibi safsatalara delil yapılıyor. 9 Mart 2010: İstanbul Film Festivali yönetmeni Azize Tan, Emek Sineması'nın akıbeti hakkında sağlıklı bilgi alamadıklarını açıkladı ve yetkilileri, sinemanın geleceğiyle ilgili kamuoyunu aydınlatmaya çağırdı. 11 Mart 2010: Beyoğlu Belediye Başkanı Ahmet Misbah Demircan "Emek Sineması birebir restore edilecek. Emek'in yıkılması söz konusu değil," açıklamasını yaptı. 12 Mart 2010: Mimarlar Odası Emek'in yıkımını öngören projenin iptali için Kültür ve Turizm Bakanlığı'na dava açtı. 2 Nisan 2010: İstanbul Kültür Sanat Varyetesi oluşumu Emek Sineması'nın yıkım kararını İstanbul Film Festivali'nin açılışında borazan çalarak protesto etti. Bu olay kitlesel Emek mücadelesinin başlangıcı oldu. 7 Nisan 2010: Bakan Günay Emek Sineması için "Köhnemiş, koltukları oturulmaz, perdelerine dokunulmaz, duvarları ellenmez... Bir kirlilik içerisinde idi," açıklamasını yaptı. 12 Nisan 2010: Mimarlar Odası, düzenlediği basın toplantısında yıkımla ilgili avam projesini kamuoyuna duyurdu. Toplantıda Emek'in her an yıkılabileceğini, yapılmak istenen projenin hem mimari hem hukuki açıdan sakıncalı olduğunu açıkladı. Toplantı sonrası 'Emek Sineması'nı Yıktırmayalım ve Yaşatalım' platformu kuruldu ve bir dizi eylem kararı alındı. 14 Nisan 2010: İKSV bir toplantı düzenledi. Toplantıda Kamer İnşaat'ı temsilen, 'yenileme planının' proje müellifi Mimyapı Mimarlık'tan mimar ve restoratör Fatih Kesgün ilk defa projeyi anlattı. Kesgün bunun bir yıkım değil 'taşıma' olacağını söyledi, Mimarlar Odası'ndan Mücella Yapıcı ise "Bu yıkımı öngören bir projedir" dedi. Projenin Kamer İnşaat'a ait olduğu ortaya çıktı. 15 Nisan 2010: Emek'in yıkımıyla ilgili sürekli adı geçen Multi Turkmall, Emek Sineması ve Emek Sineması'nın bulunduğu binayla hiçbir ilişkilerinin olmadığını açıkladı. 16 Nisan 2010: Ödüllü yönetmenler Semih Kaplanoğlu, Yeşim Ustaoğlu, Özcan Alper ve Durul Taylan Emek Sineması'yla ilgili yıkıma karşı olduklarını açıkladılar. 17 Nisan 2010: Aralarında yönetmenler, oyuncular, sinema yazarlarının da bulunduğu yaklaşık 5 bin ‘Emeksever’ İstiklal Caddesi'nde bir yürüyüş düzenleyerek Emek Sineması'nın yıkımını protesto etti. 22 Nisan 2010: İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı, Emek Sineması'nın yıkımını öngören projeyle ilgileri olmadığını açıkladı. Yeşilçam Sokak Sürdürülebilir Kentsel Gelişim ve Yenileme Projesi'nde logolarının izinsiz kullanıldığı açıkladı. 24 Mayıs 2010: 9. İstanbul İdare Mahkemesi, Emek'i yıkım projesinin uygulanması halinde, telafisi güç veya imkansız zararlar doğurabileceği gerekçesiyle, mekan mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra bu konuda yeniden bir karar verilinceye kadar yürütmenin durdurulmasına oybirliğiyle karar verdi. 18 Nisan 2011: Yrd. Doç. Suat Çakır, Yrd. Doç. Dr. Ömer Şükrü Deniz ve Doç. Dr. Özlem Eren'den oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti Emek’te incelemelerde bulundu ve mahkemeye bilirkişi raporunu teslim etti. Raporlarda Çakır Kamer İnşaat'ın projesine onay verilirken, Deniz ve Eren, projeye onay vermedi. 16 Kasım 2011: 9. İdare Mahkemesi 24 Mayıs'ta verdiği yürütmeyi durdurma kararını kaldırarak Emek'in yıkılmasının önünü açtı. Hem de mahkeme 3 kişilik bilirkişinin 2’sinin Emek’i yıkmayı öngören projenin zararlı olacağını raporlamasına rağmen. İşte tuhaflıklar silsilesi: * Kültür Bakanı Ertuğrul Günay, Beyoğlu Belediye Başkanı Ahmet Misbah Demircan, Kamer İnşaat'ın temsilcisi Mimyapı Mimarlık'tan mimar ve restoratör Fatih Kesgün ve Emek'in yıkımının durdurulması için açılan davada bilirkişi olan Suat Çakır sürekli İstanbul Teknik Üniversitesi tarafından hazırlanan bir rapora atıfta bulunuyor. Ama nedense bu raporu kimse göremiyor. Hatta Emek'in yıkımını durdurmak için yargı sürecini başlatan Mimarlar Odası bu raporu hukuki yollardan istese bile edinemiyor. * Sosyal Güvenlik Kurulu tüm bu süreçte mülk sahibi olmasına rağmen, hiçbir açıklama yapmıyor. Cercle D'Orient Kompleksi'nin Kamer İnşaat'a nasıl ve ne şekilde 25 yıllığına kiraya verildiğini kamuoyuyla paylaşmıyor. Mimarlar Odası, Emek Sineması ile ilgili dava sürerken, Kamer İnşaat ile SGK arasındaki sözleşmenin mahkeme dosyasına bir türlü konulmadığını iddia ediyor. Ayrıca SGK neden bu alanı Kamer İnşaat’a kiralama konusunda ısrarcı o da bilinmiyor. * Kamer İnşaat kamuoyu önüne çıkmıyor. Bu firmaya ulaşmak imkansıza yakın. Kamer İnşaat adıyla birkaç şirketin bulunması da kafaları karıştırıyor. * Ertuğrul Günay İstanbul'un tarihi silueti söz konusu olunca "1500-2000 yıllık bu siluet İstanbul'un kimliği kişiliğidir. Bu silueti baskı altına alan yeni yapılar yapmaya hakkımız yok. Bugün bu yapılar fütursuzca yapılıyor. Tarih bizi mahkûm edecek. Durdurulması konusunda elimizden geldiği kadar uğraşıyoruz ama herkesin başka bazı dikkatleri var. Bir AVM alışkanlığı, bir gökdelen alışkanlığı başladı. Burası New York değil. Daha dikkatli olmamız gerekiyor. Ben tüm birimlerimle birlikte elimden geldiğince savaşıyorum. Ama benim savaşmam yetmez. Tarihe saygısı olan tüm kamuoyunun bu dikkati yükseltmesi, bu sesi yükseltmesi ve bu yanlışa dur demesi gerekiyor" diyerek kamuoyundan destek istiyor ama başında bulunduğu Bakanlık, Emek'i yıkmak istiyor. Hem de AVM uğruna. (Dediği gibi tarih mahkûm edecek)… (arkapencere.com)

Sinema Poll | Top 100 Turkish Films

1) Eşkıya (Yavuz Turgul)

2) Selvi Boylum Al Yazmalım (Atıf Yılmaz)

3) Hababam Sınıfı (Ertem Eğilmez)

4) Babam ve Oğlum (Çağan Irmak)

5) Züğüt Ağa (Nesli Çölgeçen)

6) Masumiyet (Zeki Demirkubuz)

7) Ağır Roman (Mustafa Altıoklar)

8) Muhsin Bey (Yavuz Turgul)

9) Yol (Şerif Gören)

10) Neşeli Günler (Orhan Aksoy)

11) Tosun Paşa (Kartal Tibet)

12) Uçurtmayı Vurmasınlar (Tunç Başaran)

13) Vizontele (Yılmaz Erdoğan; Ömer Faruk Sorak)

14) Issız Adam (Çağan Irmak)

15) G.O.R.A. (Ömer Faruk Sorak)

16) Süt Kardeşler (Ertem Eğilmez)

17) Kibar Feyzo (Atıf Yılmaz)

18) Nefes: Vatan Sağolsun (Levent Semerci)

19) Çiçek Abbas (Sinan Çetin)

20) Gemide (Serdar Akar)

21) Kader (Zeki Demirkubuz)

22) Kaybedenler Kulübü (Tolga Örnek)

23) Her Şey Çok Güzel Olacak (Ömer Vargı)

24) Canım Kardeşim (Ertem Eğilmez)

25) Uzak (Nuri Bilge Ceylan)

26) Av Mevsimi (Yavuz Turgul)

27) Gönül Yarası (Yavuz Turgul)

28) Anayurt Oteli (Ömer Kavur)

29) Vavien (Yağmur ve Durul Taylan)

30) Üç Maymun (Nuri Bilge Ceylan)

31) Sevmek Zamanı (Metin Erksan)

32) Arabesk (Ertem Eğilmez)

33) Sürü (Zeki Ökten)

34) Mustafa Hakkında Her Şey (Çağan Irmak)

35) Kapıcılar Kralı (Zeki Ökten)

36) Umut (Yılmaz Güney)

37) Tabutta Rövaşata (Derviş Zaim)

38) Başka Dilde Aşk (İlksen Başarır)

39) Sonbahar (Özcan Alper)

40) Tatar Ramazan (Melih Gülgen)

41) Bizim Aile (Ergin Orbey)

42) Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak (Ahmet Uluçay)

43) Susuz Yaz (Metin Erksan)

44) Gülen Gözler (Ertem Eğilmez)

45) Güneşi Gördüm (Mahsun Kırmızıgül)

46) Şekerpare (Atıf Yılmaz)

47) Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü? (Ezel Akay)

48) Beynelmilel (Sırrı Süreyya Önder; Muharrem Gülmez)

49) Kosmos (Reha Erdem)

50) Bal (Semih Kaplanoğlu)

51) Ah Nerede (Orhan Aksoy)

52) Dila Hanım (Orhan Aksoy)

53) Sultan (Kartal Tibet)

54) Recep İvedik (Togan Gökbakar)

55) Takva (Özer Kızıltan)

56) Vesikalı Yarim (Ö. Lütfi Akad)

57) Yazı Tura (Uğur Yücel)

58) Yılanların Öcü (Metin Erksan)

59) Anlat İstanbul (Ü. Ünal/K. Sabancı/S. Demirdelen/Y. Yolcu/Ö. Atay)

60) Hokkabaz (Cem Yılmaz; Ali Taner Baltacı)

61) Neredesin Firuze (Ezel Akay)

62) Mavi Boncuk (Ertem Eğilmez)

63) Kurtlar Vadisi Irak (Serdar Akar)

64) Auf der anderen Seite/Yaşamın Kıyısında (Fatih Akın)

65) Aaahh Belinda (Atıf Yılmaz)

66) Namuslu (Ertem Eğilmez)

67) Ah Güzel İstanbul (1966) (Atıf Yılmaz)

68) Otobüs (Tunç Okan)

69) İstanbul Kanatlarımın Altında (Mustafa Altıoklar)

70) Çoğunluk (Seren Yüce)

71) Zübük (Kartal Tibet)

72) Hayat Var (Reha Erdem)

73) Dönüş (Türkan Şoray)

74) Korkuyorum Anne (Reha Erdem)

75) Selamsız Bandosu (Nesli Çölgeçen)

76) Beş Vakit (Reha Erdem)

77) Dondurmam Gaymak (Yüksel Aksu)

78) İklimler (Nuri Bilge Ceylan)

79) Teyzem (Halit Refiğ)

80) Piano Piano Bacaksız (Tunç Başaran)

81) Yumurta (Semih Kaplanoğlu)

82) Fikrimin İnce Gülü – Sarı Mercedes (Tunç Okan)

83) Arkadaş (Yılmaz Güney)

84) Turist Ömer (Hulki Saner)

85) Dar Alanda Kısa Paslaşmalar (Serdar Akar)

86) Gurbet Kuşları (Halit Refiğ)

87) Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni (Yavuz Turgul)

88) Yazgı (Zeki Demirkubuz)

89) İki Dil Bir Bavul (Orhan Eskiköy; Özgür Doğan)

90) Gelin (Ö. Lütfi Akad)

91) Adı Vasfiye (Atıf Yılmaz)

92) Salkım Hanımın Taneleri (Tomris Giritlioğlu)

93) Bereketli Topraklar Üzerinde (Erden Kıral)

94) Mayıs Sıkıntısı (Nuri Bilge Ceylan)

95) Dünyayı Kurtaran Adam (Çetin İnanç)

96) Acı Hayat (Metin Erksan)

97) Berlin in Berlin (Sinan Çetin)

98) Düttürü Dünya (Zeki Ökten)

99) 9 (Ümit Ünal)

100) Hamam (Ferzan Özpetek)

  

Erden Kiral Tribute at Thessaloniki Film Festival

Erden Kiral Tribute

Film List   Screening Schedule

1.  A Season in Hakkari / Erden Kiral, Turkey-Germany 2.  Conscience / Erden Kiral, Τurkey 3.  On the Fertile Lands / Erden Kiral, Turkey 4.  On the Road / Erden Kiral, Turkey-Bulgaria 5.  The Blue Exile / Erden Kiral, Germany-Turkey-Greece 6.  The Canal / Erden Kiral, Turkey 7.  The Golden Horn / Erden Kiral, Turkey 8.  The Hunter / Erden Kiral, Turkey 9.  The Mirror / Erden Kiral, Turkey-Germany

Erden Kıral. An International Turkish Filmmaker

Erden Kıral is one of the major directors in the history of Turkish cinema. He belongs to the second generation of Turkish auteurs who, influenced by Yılmaz Güney, began making films in a climate of political upheaval. Kıral’s generation – which includes Ömer Kavur, Şerif Gören, Zeki Ökten, Ali Özgentürk, et al. – contributed, during the 70s and 80s – to the development of a sociorealist tradition, critically addressing the country’s social problems, such as class inequality, social injustice, internalmigration, economic underdevelopment and the feudal, patriarchic relations of rural Turkey.
Kıral’s cinema is anthropocentric, with its own, idiosyncratic style and language. He draws on Turkish reality and literature, uses realistic, poetical and symbolic narratives, and tackles subjects such as the struggle of ordinary people to survive, the lack of development of theTurkish provinces, the resilience of feudal relations, the lot of the intellectual, and exile. Relying on his cultural heritage and sensitively conveying the sociopolitical conditions of his country, without once falling into the trap of exoticism, Kıral succeeds in addressing an international audience, thanks to the honesty of his gaze, the universality of his concerns, and the artistic integrity of his films.
Clearly influenced by hismentor, Yılmaz Güney, his two first films are unequivocally left leaning. Based on a true event, Τhe Canal (1978) portrays and critiques the landowning and water management systems in force at the time in rural Turkey. In his next film, On Fertile Lands (1980), Kıral adapted Orhan Kemal’s novel for the screen. In it, with feeling and realism, often bordering on the documentary, he chronicled the trials and tribulations of the workers at the cotton plantations, their moving to the cities, their quest for a better future, their loss of principles in the new, urban environment. Transcending the personal tales of the characters, Kıral manages to present a wider image of post-fifties Turkish social reality. A relentless indictment, the film describes a world that denies its inhabitants any kind of humanism, even the possibility to dream.
The military coup of 1980 and the ban on his two first films – in fact, the copies of On Fertile Lands were stolen and the negatives were found 28 years later, in Sweden – drove Kıral into self-exile in Germany, where he carried out a series of co-productions. In 1983 he presented one of the most significant films of his career, A Season in Hakkari, based on the novel by Ferit Edgü. The film, which won the Silver Bear at the Berlin Film Festival and made Kıral known throughout Europe, explores with the simplicity of a documentary the culture shock suffered by a teacher – an intellectual– in an isolated village deep in the Turkish hinterland. Allowing ample time to the development of the narrative and basing himself on his powers of observation, Kıral records with ethnographic precision and effectiveness the cultural encounter between the film’s hero and the villagers – through the otherness of whom the protagonist will discover his real self. Next came The Mirror (1984), yet another poetic narrative that examines the psychology of its characters. Based on a popular legend, the story oscillates between dream and reality, reminiscent of Latin American magical realism. It is an elegy of the people of the countryside and their efforts to survive amid a hostile nature, under medieval living conditions and the fear of the aga, which underscores their repressed emotions as well as their sense of honor and dignity.
In 1987 he made Dilan, focusing on people’s inner conflicts through the story of a woman who’s waiting for her lover – but he never comes. This was followed in 1988 by a Turkish production, Time to Hunt, which portrays the period before the 1980 coup, and, after that, yet another European co-production, The Blue Exile (1993). Based on the autobiography of the Turkish intellectual and journalist Cevat Şakir(1890-1973), the film chronicles his long journey into exile – recreating the atmosphere of the period during which Ataturk founded the Republic – as well as the hero’s personal, inner journey of self-knowledge and purification of his past. The film is a poetic meditation, not only on the life of the author, but also on the essence of life itself, and on the things that people should consider important, regardless of social pressures.
His next film, The Hunter (1998), is based on a popular legend about a beautiful woman whose grave is in a lake. Kıral tells her story from different viewpoints, creating a fairy tale atmosphere and placing emphasis on the power of the gaze – an element that often recurs in his work and is indicative of Güney’s influence.What interests him here is the relativity of truth, the origin of violence, human emotions pushed to the limit, and repressed sexuality.
On the Road (2005) is Kıral’s most personal film to date. It involves the fictional representation of an actual event from the life of director Yılmaz Güney. Its starting point is a trip the two filmmakers took together, when Güney was being transferred to another prison, while he was working on his film The Road, the direction of which Güney had originally assigned to Kıral but then changed his mind. Against the backdrop of Turkey’s sociopolitical situation and through the symbolic use of theTurkish landscape, the filmtreats the concepts of alienation and freedom, scrutinizing the psychology and the complex relationship between teacher and student: on the one hand the repressed creativity of the imprisoned Güney, who assigns the direction of his films to others, and on the other hand, the student Kıral’s need to rebel and become intellectually independent of his influence.
Kıral then made Conscience (2008), a film which was especially sensuous for Turkish cinema standards. It tells a tale of passion, obsession and desire between three working class characters with a disastrous outcome. Golden Horn (2010), his last film so far, was the first documentary of his career. Inspired by the black and white photography of Aras Güler, Kıral portrays the Golden Horn in all its magnificence, underscoring the multiculturalism and the peaceful co-existence of different peoples. The camera follows the mental thread of the narrator, a Greek from Constantinople who returns after many years to the place of his birth, blending his childhood memories with the present day.
The Thessaloniki International Film Festival, wishing to honor this great Turkish filmmaker, presents the most extensive tribute to his work ever shown in Europe. Undoubtedly, his complete oeuvre being screened for the first time in Greece is a unique opportunity for the Festival’s Greek and foreign audiences, who have always embraced Turkish cinema.

Dimitris Kerkinos

Readers Select 100 Best Turkish Films

1-EŞKIYA
(Yavuz Turgul/1996)


2-SELVİ BOYLUM AL YAZMALIM
(Atıf Yılmaz/1978)


3-HABABAM SINIFI
(Ertem Eğilmez/ 1975)


4-BABAM VE OĞLUM
(Çağan Irmak/ 2005)


5-ZÜĞÜRT AĞA
(Nesli Çölgeçen/1985)


6-MASUMİYET
(Zeki Demirkubuz/ 1997)


7-AĞIR ROMAN
(Mustafa Altıoklar/ 1997)


8-MUHSİN BEY
(1987)


9-YOL
(Şerif Gören/ 1981)


10-NEŞELİ GÜNLER
(Orhan Aksoy/ 1978) 

Yilmaz Guney

Yılmaz Güney'den Mektup var... from Nasname on Vimeo.

Labirent Trailer

16th LTFF Trailer and Opening Night Gala highlights

16. London Turkish Film Festival | QandA

PASSION CINÉMA 2011 | Turkish Films

PASSION CINÉMA et JOURNÉE MONTAGNES   03-08 October 2011 Ajaccio, Corsica Mommo

Atalay Tasdiken. 1h34. Turquie. Produit en 2009. Drame Avec Elif Bülbül, Mehmet Bülbül, Mete Dönmezer, MustafaUzunyılmaz Synopsis :                             Le film traite du lien extrêmement fort entre un frère et une sœur, Ahmet et Ayse, dont la mère vient de mourir. Leur père se remarie à une autre femme qui ne veut pas d’eux et qui entraîne ce dernier à les délaisser et à finalement les confier à leur grand-père handicapé. Âgé de seulement neuf ans, Ahmet doit donc assumer les rôles de père et de mère pour sa petite sœur. Est-ce que leur solidarité et leur soutien mutuel leur suffira pour rester ensemble ? Pour son premier long métrage, s’inscrivant dans un cinéma réaliste, le réalisateur a choisi de mettre en scène une histoire qui s’est réellement déroulée dans un village d’Anatolie proche de sa campagne natale. Une histoire qui dénonce l’état de pauvreté du monde rural où les adultes n’ont quelquefois pas d’autre choix que d’envoyer leurs enfants travailler chez les nantis d’Istanbul. Atalay Tasdiken réussit à brosser à la fois une peinture très naturaliste d’un village turc contemporain et le portrait de deux enfants, dont la relation de protection et d’attention entre le frère et la sœur… Il était une fois en Anatolie

Grand Prix. Festival de Cannes 2011 Nuri Bilge Ceylan. 2h30. Turquie. Novembre 2011. Drame Avec Yılmaz Erdogan, Taner Birsel, Ahmet Mümtaz Taylan Synopsis :                             La vie dans une petite ville s’apparente à un voyage au milieu des steppes : l’impression que quelque chose « de nouveau et de différent » va surgir derrière chaque colline, mais toujours les mêmes routes monotones, effilées, qui disparaissent ou persistent, infailliblement similaires... Ce grand réalisateur turc, auteur des Climats et des Trois singes, prouve une fois encore avec ce film qu'il est un immense cinéaste. L’histoire nous emmène sur les routes et dans les villages de l'Anatolie, région centrale de la Turquie composée de steppes désolées et monotones. On y suit les tribulations d'un procureur, un médecin légiste, une escouade de policiers et deux prisonniers à la recherche du cadavre que ces derniers ont enterré. Film passionnant ! Une émotion aussi intense qu'inattendue. Le tout superbement photographié et mis en scène… Hair

Tayfun Pirselimoglu. 2h00. Grèce/Turquie. Produit en 2010. Drame

Avec Ruhi Sari, Mehmet Avcı, Nurcan Eren

               

Synopsis :            

               

Dans un quartier délabré d’Istanbul Hamdi, un vendeur de perruques, se sent désespérément seul, passant ses jours et ses nuits dans sa boutique, qui est aussi son domicile. Malgré le peu de temps qui lui reste à vivre, ce fumeur invétéré atteint d’un cancer, continue à enchaîner les cigarettes en fixant une une prostituée vêtue de rouge qui fait le trottoir de l’autre côté de la rue. Convaincu qu’il rapetisse, Hamdi se mesure tous les jours. Il n’espère plus rien avant sa mort, sauf peut-être partir très loin…