He has been preparing an English-language newsletter for over 20 years to promote Turkish cinema abroad.
Ercüment Akman, who organizes film programs to promote Turkish cinema in the US and Canada, stated: "People screen Turkish films in various parts of the US and Canada through their own efforts, but we need to bring together 6 to 10 films and create a traveling film program that tours from Boston to San Diego."
"During Türkiye's intervention in Cyprus, the State Film Archive received requests from various US universities to screen Turkish films. They said, 'We want to watch Turkish films because we did not expect the Turks to carry out this Cyprus Operation. We figured that by watching these films, we could understand how Turks think.'"
Ercüment Akman—who organizes film programs to promote Turkish cinema in the US and Canada and has published the "Turkish Cinema Newsletter" for over 20 years—said, "People screen Turkish films in various parts of the US and Canada through their own efforts, but we need to bring together 6 to 10 films and create a traveling film program that tours from Boston to San Diego."
Akman, who wrote reviews for cinema magazines and newspapers while in Turkey and worked as a film programmer at the State Archive between 1969 and 1974, decided to focus on cinema alongside his architectural career after moving to Canada in 1978. His journey of promoting Turkish cinema—which has now spanned nearly half a century—began when he joined the board of directors of the Toronto Film Society, one of Canada's oldest film organizations. Akman explained to an Anadolu Agency (AA) reporter why he turned to cinema after moving abroad:
"You find yourself in a foreign country and ask yourself: 'I came from Türkiye; I am not returning—or cannot return—but how can I fill this void inside me? Since I am here, there must be a reason for it.' We need to discover that reason and give it substance. In the past, due to pressure from the church, no sporting events or film screenings took place anywhere in Toronto on Sundays; however, if you established a film club, you were permitted to hold screenings. The Toronto Film Society was an organization launched by a group of cinephiles to introduce foreign cinema to the country, and I thought I could help by screening Turkish films at their gatherings.
Akman, who expanded his film programming to the U.S. after receiving a request for information on Turkish cinema from the Smithsonian Museum in Washington, D.C., in 1998, noted that over time, simply organizing programs no longer sufficed, leading him to decide to launch a cinema newsletter.
Covering a wide range of topics—from Turkish films screened at festivals to current developments in the industry—in his "Turkish Cinema Newsletter," Akman said, "Over time, the newsletter grew organically thanks to the internet—much like casting a stone into a well. One day, even the French organizers of the Turkish Pavilion at the Cannes Film Festival—however they found me—called to ask if the Turks were coming, because I would appear in search results."
Akman, who publishes his newsletter at "https://turkfilm.blogspot.com," noted that when the internet first emerged, he registered domain names such as "turkfilm.com," "turkfilm.net," and "turkfilm.org," adding that he would gladly hand them over if relevant ministries or cinema organizations wished to use them. He also mentioned that he is currently working on the graphic history of Turkish cinema.
-"We need to turn this into a traveling film program (in the U.S. and Canada)"
Noting that Turkish film screenings are held in many countries—such as Germany—with the support of the Turkish diaspora, Akman said, "From what I observe regarding the Ministry [of Culture and Tourism], they tend to focus on countries with which we have emotional ties; however, we could also prioritize English-speaking countries like Canada and the U.S."
Noting that while a wide theatrical release for Turkish films in the US and Canada might not be feasible, screenings at universities, museums, and festivals are possible, Akman also expressed a desire to establish an ongoing "Turkish Film Week" series.
Akman remarked, "People are screening Turkish films in various parts of the US and Canada through their own efforts; however, we need to curate a selection of six to ten films and turn it into a traveling film program that tours from, say, Boston to San Diego. In the past, when we wanted to screen Turkish films, distributors—believing there was immense financial gain to be made in the American market—would demand $8,000 to $10,000 for a single screening. Yet, for the same film program, I could acquire Italian or Greek films for $800 to $1,000. This situation needs to change."
-"Turkish cinema's melodramatic roots should be leveraged"
Akman observed that, apart from award-winning festival films, Turkish cinema tends to focus heavily on comedy—limiting its international exposure—and argued that the industry should instead leverage its inherent melodramatic roots. Noting that this factor plays a role in the success of Turkish TV series, Akman shared two anecdotes:
"One involves a Bulgarian friend of mine. During a seminar in Bulgaria, the topic of Turkish TV series came up, and people remarked that—despite having some unpleasant historical memories involving Turks—these series are deeply loved in Bulgaria. They told my friend, 'I adore Turkish series because the grandmother character reminds me of my own grandmother.' In other words, there is a cultural permeability here that we absolutely must leverage. The second anecdote concerns a foreign friend watching a movie in Türkiye. By the end of the film, both the male and female protagonists die without ever reuniting. While feeling deeply saddened, my friend noticed that everyone leaving the theater was smiling, which piqued their curiosity. They were told, 'Yes, they died, but they will be reunited in the afterlife.' Turks view melodrama as the initial spark of a future hope; it is a sentiment unique to us. We could build a specific genre of cinema around this concept in our films as well. In fact, I find this particular kind of melancholy in the films of Zeki Demirkubuz."
"The funds allocated for films do not exceed the promotional budget of an independent film shot in New York."
Pointing out the need for various organizations in Türkiye to allocate more funding to films, Akman said, "The funds do not actually exceed the promotional budget of an independent film shot in New York."
Noting that filmmakers turn to co-productions to overcome this issue, Akman said, "Co-productions may not always focus on subjects that showcase Türkiye well, but they do secure you a foreign distributor. Foreign distributors have influence over film festivals, which enables your film to be screened."
-"If we watch these films, we can understand how Turks think."
Akman, who taught courses on Balkan and Turkish cinema at Georgetown University for five years, stated that films serve as a form of soft power and reflect the mindset of peoples.
While discussing this topic, Akman shared a memory from his time working at the Turkish Film Archive during the Cyprus Peace Operation:
"During Türkiye's intervention in Cyprus, the State Film Archive received requests from various U.S. universities to screen Turkish films. Back then, films weren't digital; they came in boxes of 10 to 15 reels that had to be loaded onto planes. Despite these logistical challenges, we asked why they wanted Turkish films—wondering if there was an interest in Turkish cinema within their film departments. They replied, 'No, we aren't from film departments; we specialize in history, politics, and international relations. We want to watch Turkish films because we didn't expect the Turks to carry out this Cyprus Operation. We figured that by watching these films, we could understand how Turks think.'" "For this reason, films are actually a matter of what we call 'soft politics'—or soft diplomacy. I believe this is an area that deserves attention."
Akman also cited social media posts—inspired by the image created by Turkish TV series—that highlight the beauty of Turkish women and the handsomeness of Turkish men.
Source: AA
--------------
"Türk sinemasının yurt dışında tanıtımı için 20 yılı aşkın süredir İngilizce bülten hazırlıyor
- ABD ve Kanada'da Türk sinemasının tanıtılması için film programları düzenleyen Ercüment Akman: -"İnsanlar kendi çabalarıyla ABD'nin, Kanada'nın değişik yörelerinde Türk filmleri gösteriyorlar ama 6-10 filmi bir araya getirip Boston'dan San Diego'ya dolaşan bir gezici film programı haline getirmemiz gerekiyor" -
"Türkiye'nin Kıbrıs'a müdahalesi sırasında Devlet Film Arşivine ABD'deki değişik üniversitelerden Türk filmlerini izleme talebi geldi. (Dediler ki) Türk filmi izlemek istiyoruz çünkü bu Kıbrıs Harekatı'nı Türklerden beklemiyorduk. Eğer bu filmleri izlersek Türklerin nasıl düşündüğünü anlayabiliriz diye kendi kendimize böyle bir yol bulduk"
ABD ve Kanada'da Türk sinemasının tanıtılması için film programları düzenleyen ve 20 yılı aşkın süredir "Turkish Cinema Newsletter"ı (Türk Sineması Bülteni) yayımlayan Ercüment Akman, "İnsanlar kendi çabalarıyla ABD'nin, Kanada'nın değişik yörelerinde Türk filmleri gösteriyorlar ama 6-10 filmi bir araya getirip Boston'dan San Diego'ya dolaşan bir gezici film programı haline getirmemiz gerekiyor." dedi.
Türkiye'deyken sinema dergileri ve gazetelerde eleştiriler yazan, 1969-1974'te Devlet Arşivi'nde film programcılığı yapan Akman, 1978'de Kanada'ya taşındıktan sonra mesleği mimarlığın yanı sıra sinemaya odaklanmaya karar verdi. Akman'ın Kanada'nın en eski sinema kuruluşlarından Toronto Film Society'de yönetim kuruluna girmesiyle de yarım yüzyıla yaklaşan Türk sinemasını tanıtma yolculuğu başlamış oldu.
Akman, AA muhabirine yurt dışına taşındığında neden sinemaya yöneldiğini şöyle anlattı:
"Kendinizi yabancı bir ülkede buluyorsunuz ve kendinize şöyle bir soru sorabiliyorsunuz: ' Türkiye'den geldim, dönmüyorum veya dönemiyorum ama bu içimdeki boşluğu nasıl kapatabilirim? Mademki geldim, bunun bir sebebi olmalı'. Bu sebebi bulup altını doldurmamız gerekiyor. Toronto'da eskiden pazar günleri kilisenin baskısıyla hiçbir yerde spor müsabakası yapılmaz, film gösterilmezmiş ancak sinema kulübü kurarsanız gösterim yapabiliyormuşsunuz. Toronto Film Society ise ülkede yabancı ülke sinemalarını tanıtmak için bir grup sinemaseverin başlattığı bir kuruluştu. Ben de onların toplantılarında Türk filmlerini göstererek yardımcı olacağımı düşündüm."
ABD'nin başkenti Washington'daki Smithsonian Müzesi'nden 1998 yılında kendisine Türk sinemasıyla ilgili bilgi talebi gelmesi üzerine de film programlarını ABD'ye genişleten Akman, zaman içinde ise programlar düzenlemenin kendisine yetmediğini ve bir sinema bülteni çıkarmaya karar verdiğini kaydetti.
"Turkish Cinema Newsletter" bülteninde festivallerde gösterilen Türk filmlerinden Türk sinemasına dair güncel gelişmelere birçok konuya yer veren Akman, "Bülten, zaman içerisinde hani kuyuya bir kere taş atmak gibi internet sayesinde kendiliğinden gelişti. Hatta bir gün Cannes Film Festivali'ndeki Türk Pavyonu'nu düzenleyen Fransızlar bile nasıl bulmuşlarsa beni aradılar, Türkler geliyor mu diye sordular çünkü internette arayınca çıkar oldu." dedi.
Bültenini "https://turkfilm.blogspot.com" olarak yayımlayan Akman, internet ilk ortaya çıktığında Türkiye'yle ilgili "turkfilm.com", "turkfilm.net", "turkfilm.org" gibi internet siteleri isimlerini aldığını, bunları ilgili bakanlıklar veya sinema kuruluşları kullanmak isterse severek kendilerine devredeceğini kaydetti. Akman, şu anda Türk sinemasının grafik tarihi üzerinde de çalıştığını aktardı.
-"(ABD ve Kanada'da) Gezici film programı haline getirmemiz gerekiyor"
Türk diasporasının da katkısıyla Almanya gibi birçok ülkede Türk film gösterimlerinin yapıldığını hatırlatan Akman, "(Kültür ve Turizm Bakanlığı) Bakanlıktan gördüğüm, daha çok bizimle duygusal ilişkisi olan ülkelere ağırlık veriyorlar ama Kanada, ABD gibi İngilizce konuşan ülkeleri de öne alabiliriz." dedi.
ABD ve Kanada'da Türk filmlerinin vizyona girmesi mümkün olmasa da üniversiteler, müzeler ve festivallerde gösterilebileceğini aktaran Akman, ayrıca sürekliliği bulunan "Türk Film Haftası" yapmak istediklerini dile getirdi.
Akman, "İnsanlar kendi çabalarıyla ABD'nin, Kanada'nın değişik yörelerinde Türk filmleri gösteriyorlar ama 6-10 filmi bir araya getirip mesela Boston'dan San Diego'ya dolaşan gezici film programı haline getirmemiz gerekiyor. Ancak zamanında Türk filmi göstermek istediğimizde dağıtımcılar, Amerika gösteriminde çok büyük finansal avantaj olduğunu düşünüyor ve bir gösterim için 8-10 bin dolar istiyorlardı. Ben aynı dönemde bir film programında İtalyan, Yunan filmini 800-1000 dolara alabiliyordum. Bunun değişmesi lazım." değerlendirmesinde bulundu.
-"Türk sinemasının melodram altyapısı kullanılmalı"
Akman, ödüller alan festival filmleri dışındaki Türk filmlerinin daha çok komedi türüne odaklandığını, bu nedenle yurt dışı gösterimlerinin kısıtlı kaldığını dile getirerek, aslında Türk sinemasının melodram altyapısının kullanılması gerektiği görüşünü dile getirdi.
Türk dizilerinin başarısında biraz da bunun etkili olduğunu belirten Akman, iki anısını şöyle aktardı:
"Biri Bulgar bir arkadaşımla ilgili. Bulgaristan'daki bir seminerde Türk dizileri konusu açılıyor ve diyorlar ki bizim esasında Türklerle bazı kötü hatıralarımız var fakat Bulgaristan'da bu diziler çok seviliyor. Arkadaşıma diyorlar ki, Türk dizisine bayılıyorum çünkü oradaki büyükanne benim büyükanneme benziyor. Yani kültürel geçirgenlik var ve bunu mutlaka kullanmamız lazım. İkincisi yabancı bir arkadaş Türkiye'de film izliyor. Filmin sonunda hem erkek hem kadın kahramanı birbirlerine kavuşamadan ölüyor. Kendisi çok üzgünken sinemadan çıkan herkesin çok güler yüzlü olduğunu görüyor ve merak ediyor. Demişler ki, evet onlar öldü ama öbür dünyada kavuşacaklar. Türkler melodramı ilerideki bir ümidin ilk kıvılcımı gibi görüyorlar. Bize ait bir his. Bunun üzerinden kendimize böyle bir tür sinemasını filmlerde de yaratabiliriz. Aslında bu tip hüznü ben Zeki Demirkubuz filmlerinde buluyorum."
"Filmlere ayrılan fonlar New York'ta çekilmiş bir bağımsız filmin tanıtım bütçesini aşmıyor"
Türkiye'de farklı kuruluşların filmlere daha çok fon ayırması gerektiğine işaret eden Akman, "(Fonlar) aslında New York'ta çekilmiş bir bağımsız filmin tanıtım bütçesini aşmıyor." dedi.
Sinemacıların bunu aşmak için ortak yapımlara yöneldiğini hatırlatan Akman, "Ortak yapımlar ise bazen Türkiye'yi iyi tanıtan konularda olmuyor ama yabancı bir dağıtımcı bulmuş oluyorsunuz. Yabancı dağıtımcının da film festivallerine etkisi oluyor ve o sayede filminiz gösterilebiliyor." dedi.
-"Bu filmleri izlersek Türklerin nasıl düşündüğünü anlayabiliriz"
Balkan ve Türk sinemasına dair Georgetown Üniversitesi'nde beş sene ders veren Akman, filmlerin aynı zamanda yumuşak güç olduğunu ve halkların düşünüş tarzını yansıttığını söyledi.
Akman, bu konuda Türk Film Arşivi'nde çalışırken Kıbrıs Barış Harekatı döneminden anısını şöyle aktardı:
"Türkiye'nin Kıbrıs'a müdahalesi sırasında Devlet Film Arşivine ABD'deki değişik üniversitelerden Türk filmlerini izleme talebi geldi. O zamanlar filmler dijital değil, 10-15 bobin kutularla uçaklara konuyor. Bütün bu zorluklara rağmen bizden Türk filmi istedikleri için biz de sorduk niye film istiyorsunuz diye, 'Üniversitenizin film bölümünüzde Türk sinemasına ilgi mi var?' dedik. Dediler ki, 'Yok biz sinemayla ilgili bölümler değiliz, daha çok tarih, politika ve uluslararası ilişkiler. Türk filmi izlemek istiyoruz çünkü bu Kıbrıs Harekatı'nı Türklerden beklemiyorduk. Eğer bu filmleri izlersek Türklerin nasıl düşündüğünü anlayabiliriz diye kendi kendimize böyle bir yol bulduk.' Bu nedenle filmler aslında yumuşak politika dediğimiz, yani bir soft diplomasi dediğimiz bir konu. Bence üzerine eğilinmesi gerekiyor."
Akman, Türk dizileriyle oluşan algıyla yapılan Türk kadınlarının güzel, Türk erkeklerinin yakışıklı olduğuna dair sosyal medya paylaşımlarını da örnek gösterdi.
Posts
